Hallo, ik ben Sigourney Weaver. Ik speelde Ripley.
Hallo, ik ben Ridley Scott, 32 jaar, en ik ben de regisseur van de film.
Vreemd genoeg belde Alan Ladd me vanochtend.
- Dat meen je niet. - Ja. En hij belde me gisteren,
dus hij heeft duidelijk iets te vertellen.
En Laddie was altijd...
Interessant, want hij weet interessant materiaal in handen te krijgen
en weet dat te ontwikkelen.
Hier was Alan het hoofd van de studio van 20th Century Fox
en hij had succes met alles...
Het eerste wat in me opkomt is Star Wars.
Dat was z'n eerste Star Wars. Dus het ging Laddie hier voor de wind.
Ik ben Ron Shusett. Ik ben de uitvoerend producent van Alien
en ik heb met Dan O'Bannon mee geschreven aan het originele verhaal.
We hebben lang aan het titelgedeelte gewerkt. We probeerden eerst...
Het eerste idee was dat stukken vlees en botten,
het woord "Alien" zouden vormen.
We besloten dat dat te bloederig was. Het was een te goede film daarvoor.
Ik weet niet wie met het concept kwam
van de letters die langzaam "Alien" zouden vormen,
maar het was een mooi beginpunt voor de film.
Het deed het er elegant uitzien.
Het titelgedeelte is altijd lastig, dus werd het als laatste gedaan.
Maar omdat ik vrij vroeg over de marketing begonnen was...
We dachten dat we uit zouden komen...
We wisten al snel wanneer we uit zouden komen.
We zouden uitkomen in de piek van het jaar. In mei.
We spraken toen al met de ontwerpers
die een poster zouden ontwerpen.
Zij hebben een prachtig logo ontworpen.
Toen vroeg ik ze of ze dat logo, het woord "Alien",
zouden kunnen gebruiken in het titelgedeelte van de film.
En ze zeiden, "Wat wil je precies?"
Ik zei, "Het moet een soort hiëroglief lijken,
zodat je niet precies weet wat er staat als het in beeld komt."
En dat maakten ze dan ook.
Het is nog steeds een van de beste titelgedeeltes
van alle films die ik gemaakt heb.
Het ziet er mooi uit en het is intrigerend, wat goed bij de film past.
Hallo, ik ben John Hurt. Ik speel Kane.
Kijk eens aan.
Dit is een van de beelden waar we destijds zo aan gewend waren,
vanwege de andere ruimtefilms, zoals Star Wars.
Die waren natuurlijk gloednieuw.
Maar Ridley wilde juist
het gevoel oproepen van een oud en verweerd schip
dat al jarenlang rondzweefde tussen de planeten.
Nu zijn we binnen in de retro-industriële gangen
die hoofdzakelijk bestonden uit resten van vliegtuigen
van vliegtuigkerkhoven.
We konden geen vacuümmallen of persen betalen.
Dus veel van deze spullen waren gevonden
en samengebracht als een soort beeldhouwwerk en geverfd.
En daarna samengevoegd met mooie deurribben van polystyreen
en geverfd zodat het plastic leek.
Ik was me heel erg bewust van de set en de staat van de set
en of hij er wel oud genoeg uitzag.
En Ron Cobb heeft veel van deze interieurs ontworpen.
Hij had nog nooit aan een film gewerkt, afgezien van een low budget-film,
waardoor Dan O'Bannon hem ontdekte. Hij heette Dark Star,
en het was Dans afstudeerproject aan de filmacademie.
AI deze interieurs waren Ron Cobbs menselijke interieurs
en de buitenaarde interieurs waren veelal van Giger.
Het idee van de helmen kwam pas laat.
Ik zette twee helmen op de zittingen
en maakte kleine 16 mm-projectoren die op de helmen projecteerden
alsof het kleine monitoren waren die alfanumerieke codes verstuurden
tussen de twee computers. De twee computers communiceren met elkaar.
Ik ben Dan O'Bannon en ik heb de film Alien geschreven.
Ik herinner me dat gangetje dat we nu zien.
Ik wilde dat ze dat zouden bouwen.
Alle gangen in het ruimteschip waren recht.
Het was een roosterpatroon. En ik zei: "Er zijn geen blinde hoeken.
Er moeten blinde hoeken in je ruimteschip zitten."
Ze bouwden het ding en Ridley
plaatste het hyperslaapgewelf aan het einde.
Heel mooi hoe hij opengaat en die jas bij de deur een beetje beweegt.
Het zijn kleine details. Je krijgt negatief geladen lucht als de deur opengaat.
De negatief geladen lucht beschermt hen tegen bacteriën.
Het is allemaal niet echt wetenschappelijk doordacht,
want ik ben een te grote logicus.
Ik geloof nog steeds niet echt in het idee van cryogene wetenschap,
wat betreft uitvoerbaarheid.
Het zal vast ooit toepasbaar zijn, maar daar zitten we nog ver vanaf.
Het slaat nergens op, als je erover nadenkt.
Maar volgens mij komen we ermee weg.
En Jerry hielp hier heel duidelijk
met een van de beste delen van de filmmuziek.
De muziek bij het wakker worden is prachtig.
Het hielp alles overbrengen
en weerlegde alle twijfel die ik had over
hoe je iemand wakker maakt die twee jaar heeft geslapen.
Ik ben Veronica Cartwright, en ik speel Lambert, de navigator.
Tom Skerritt. Ik speel Dallas.
En ik ben Harry Dean Stanton en ik speel Brett.
Dit was de mooie scène in de cabine waarin we wakker worden.
We zijn allemaal schijndood. We waren een tijdje bevroren.
De vrouwen moesten witte tape op hun tepels plakken,
omdat we allemaal boxershorts droegen
en blijkbaar zouden we vijf landen verliezen als we het niet zouden doen.
Misschien zie je ons straks die tape dragen.
Harry en ik zaten daar Iekker naar te kijken, hè Harry?
Ja, ik dacht de hele tijd aan seks.
Ja, dat geloof ik meteen.
Dit hebben we op een ochtend gedaan.
Als je een sciencefictionfilm opneemt, draait het om de belichting
en om de beelden precies goed krijgen. Er wordt weinig geacteerd.
En alles gebeurt behoorlijk snel.
Ik had Giler en Carroll voor de voorbereiding en de casting.
En Giler en Carroll...
Met wie je ook werkt en naar welke stad je ook gaat,
zorg dat je Giler en Carroll bij je hebt.
Daar ben ik het helemaal mee eens.
- Want dan vind je ieder feest in de buurt. - Precies.
En dit werd afgewisseld met ernstige jetlags en castingsessies.
Dus ik was gedurende het proces niet helemaal helder.
Dat verklaart alles.
Maar uiteindelijk zagen we een prachtige reus de kamer in lopen.
We fluisterden tegen elkaar:
"Je moet die Sigourney Weaver zien,
want ze werkt veel in het theater en wordt belangrijk op Broadway
- en je moet haar echt zien." - Niet echt, hoor.
Ja, maar ik dacht: O nee, een echte actrice.
Maar ze kwam binnen en ik dacht: Dat zoek ik.
- Zo simpel was het. - Dat meen je niet.
- Voor ik m'n mond opendeed? - Voor je iets gezegd had.
- Zo zat het. - Wat lief van je.
Ik had m'n hoerenschoenen aan, dus dat heeft geholpen.
Dat heeft heel veel geholpen.
En toen heb je een stukje voorgelezen.
Op een gegeven moment besloten we te gaan eten bij een Japans restaurant.
Ja, dat klopt. Aan 55th Street of zo.
- Jij stelde het voor. - Om Walter en David te ontmoeten.
- Juist. - En Boaty Boatwright of zoiets.
- Boaty. Precies. - Ja.
En we begonnen bijna aan de productie.
- Ja. - Formeel was het al begonnen.
Wat betreft het opbouwen en...
Je bedoelt dat je wanhopig was om haar te vinden.
Zeker weten. Maar we waren...
Ik was altijd heel nauwkeurig als het om de casting ging.
Ik dacht dat als de casting goed was...
Voor de regisseur is met een goede cast
minstens 50 procent van je problemen opgelost.
- Ja. - Want er is veel te doen.
- En ik liet de casting erg lang duren. - Ja.
De casting duurde zo lang dat ze ongeduldig werden
en dachten dat ik niet wist waar ik mee bezig was.
Maar ik had 2000 reclames en The Duellists gemaakt...
Dat verbaasde me nogal en ik dacht: Laat me gewoon m'n gang gaan.
Want je moet gewoon zien dat het goed is. En daar was ze.
Toch?
En toen zei Laddie, "Doe een screentest."
Ik zei, "Laddie, we beginnen over tien dagen."
En hij zei, "Maakt niet uit. Ik wil een screentest."
Zo is Laddie. Hij is heel voorzichtig.
We deden een screentest en die beelden konden haast in de film gebruikt worden.
Ik was zo dankbaar, want er stond een hele set.
We hebben de hele film besproken, wat ik als actrice,
zeker als ik de rol zou krijgen, goed kon gebruiken.
Het gaf ons de kans samen te werken.
Ik dacht toen ik erheen ging
dat ik naast een plant zou staan en moest doen alsof,
dus ik was heel dankbaar voor die dag. Het was een geweldige dag.
Toen zag Laddie het. Ik heb er zelfs geluid bijgevoegd, geloof ik.
Dus ik liet het Laddie zien en hij zei...
En toen zei hij, "Kies een handvol meisjes uit het kantoor."
Hij koos de meisjes.
Er kwam een aantal meisjes binnen,
waarschijnlijk assistentes, secretaresses en leidinggevenden
en we lieten het weer zien en Laddie zei: "Wat vinden jullie?"
En een meisje zei toen opeens...
Hij zei, "Hou je niet in." En een meisje zei, "Nou, ik vind..."
Je vindt het toch niet erg?
- Ik vertel gewoon wat er gebeurd is. - Natuurlijk.
Een meisje zei, "Ze lijkt op Jane Fonda."
En een ander zei: "Ze lijkt op..."
Er kwamen vier of vijf grote complimenten naar voren,
met referenties naar andere sterren.
Dus hij zei, "Oké, prima. De rol is voor haar."
Geweldig. Ik kende dat verhaal niet.
Ik dacht dat hij zei, "Wat vinden jullie van haar?" En dat ze zeiden, "Gaat wel."
Ja. Maar hij is...
- Wel slim van hem, om 't vrouwen te vragen. - Zeker.
Want het is een belangrijke film voor vrouwen.
Jon Finch was gecast als Kane.
En op de eerste dag op de brug, die we zo zien...
De volgende scène is de eerste keer op de brug,
afgezien van de volgopname.
Het viel me op dat hij er niet goed uitzag.
Ik vroeg niets. Ik dacht dat hij gewoon wat bleek zag die dag.
We waren net begonnen
en hadden een take opgenomen en ik vroeg hem of hij zich goed voelde.
Hij zei, "Nee, ik voel me vreselijk. Echt heel slecht."
We lieten een arts komen.
Ze moesten hem optillen en naar de kleedkamer dragen.
Hij werd nagekeken. Hij ging naar het ziekenhuis,
waar ontdekt werd dat het een zwaar geval van diabetes was.
En dat was het einde van Alien voor Jon Finch.
Ik moest tijdens de lunch een vergadering bij elkaar roepen
om te bedenken wie we zouden kunnen krijgen.
Ik wist dat John Hurt in Londen zat,
dus ik legde het John voor en ging naar hem toe
en heb hem die avond gecast.
Hij was de volgende ochtend in de studio.
Ridley had er veel vertrouwen in.
Hij was erg blij met de cast.
En hij liet je meestal gewoon begaan.
Hij stelde meerdere camera's op. Dat vertel ik straks wel.
Maar hij vertrouwde ons. Hij hield van spontane momenten.
Die kreeg hij door meer dan één camera te laten draaien.
Zo had hij alle hoeken gedekt
en kreeg het een beetje het gevoel van een documentaire.
Het verschil met het origineel is net meer dan 12 minuten.
Twaalfenhalve minuut aan materiaal dat niet eerder vertoond is.
De reden dat dat eruit moest had te maken met de dynamiek van het verhaal.
Op een gegeven moment zit er in het verhaal,
en dus de dynamiek, vooral bij een film als deze,
die eigenlijk een thriller is, een bepaalde vaart.
Je kon niet ineens een scène hebben van een minuut,
of twee minuten, die die vaart er weer uit haalde.
Daarom belandde het nieuwe materiaal dat je ziet
op de vloer van de montagekamer en zat het niet in de film.
Maar het is na al deze jaren interessant om te zien
dat het er misschien in had kunnen blijven.
Ik dacht dat ik uitgekozen was voor de film,
maar toen niet beschikbaar was.
Ik zou voor opnames naar Zuid-Afrika gaan.
Maar ik mocht niet naar Zuid-Afrika.
Toen moesten we uitzoeken wat de reden was.
Toen bleek dat ik aangezien werd voor
de geweldige acteur John Heard, die politiek actief was
en in Zuid-Afrika te boek stond als "ongewenst",
omdat hij niet in apartheid geloofde.
Niemand van ons was het eens met apartheid,
maar gelukkig stond niet iedereen zo geregistreerd.
Dus ik kwam terug.
En Jon Finch, die Kane zou spelen in Alien, werd ziek.
Daarom kwam het verzoek nogmaals en was ik dit keer wel beschikbaar.
Ik weet nog dat Ridley met me kwam praten.
We praatten tot middernacht. Hij vertelde me over het verhaal
en om 7.00 uur die ochtend stond ik op de set. Het ging heel snel.
Het idee van een gigantische magnetische klem
is op zich prima. Waarom niet?
Je ziet geen vlammen of rook
en uiteindelijk zeg je, "Hou toch op."
Ik vind dit beeld in verband met het draaiende schip mooi.
Ik wilde het draaien laten zien omdat het je in de draai meevoert.
Dat is logisch... Bedankt, Stanley. Heel goede filmmuziek.
Jerry is hier echt op z'n best in deze film.
Geen idee of hij het met me eens is, maar ik vind het geweldig.
Ik ben Terry Rawlings. Ik was de editor van Alien.
Goldsmith heeft prachtige muziek geschreven voor deze film,
wat onenigheid voor ons opleverde.
Want ik vind hem briljant, maar we waren het niet overal over eens.
Ik voeg muziek toe aan de film voor de componist er is,
omdat we voorvertoningen moeten laten zien.
En ik wilde het afstemmen op Jerry Goldsmith,
omdat ik wist dat hij de muziek zou doen.
En voor een van de gedeeltes met de luchtschachten
gebruikte ik z'n muziek uit de film Freud,
en dat vonden ze mooier dan wat we uiteindelijk van hem kregen.
Dat vond hij heel erg.
Het eind van de film, Howard Hansons "Symphony No. 2",
was er helemaal perfect voor.
Het had iets wat Jerry's eindmuziek niet haalde,
ook al was die goed.
Die had iets minder emotionele lading.
De experts zeggen, "Er is geen atmosfeer."
Ik zei, "In deze film wel. Anders zag m'n model er niet goed uit."
Hier wiebelen de stoelen.
Er zit een kerel met de stoel te wiebelen, waar iedereen gestoord van werd.
Maar je moet gewoon volhouden. Ik had meer gewiebel willen zien.
Ik zou ze graag hebben willen zien schudden,
maar daar was het niet voor gemaakt.
Bij alles wat je doet, word je in twijfel getrokken.
Maar zo laat je zien wat je waard bent.
Ik vraag me af hoeveel mensen afvallen,
omdat ze niet volhouden en dus niet precies krijgen wat ze willen.
Niemand geeft wat om je als je aardig doet en het opgeeft.
Je moet krijgen wat je wilt, want je moet het doen met wat je krijgt.
Je kunt er impopulair van worden, maar als je gelijk hebt, wordt het je vergeven.
Deze scène, waarin het ruimteschip landt op de planetoïde...
Dit is een van de scènes die het dichtst komt
bij wat ik me voorgesteld had toen ik het schreef.
Tot die tijd leek het als een ruimteschip landde op een planeet
heel moeiteloos te gebeuren.
Het schip zou dalen en zonder veel moeite landen.
Toen ik dit schreef, dacht ik aan
de momenten waarop ik in een groot vliegtuig zat
en we landden en opstegen. Vooral als er turbulentie was,
bromde, ratelde en schudde het vliegtuig heel erg.
Het vliegtuig hobbelt en rammelt.
En het leek me een nieuw en interessant effect
om de landing in de atmosfeer af te beelden
als een vreselijk en gevaarlijk proces
waarbij het schip uit elkaar gerukt zou kunnen worden
voor het het oppervlak zou kunnen bereiken.
En als ik de scène in de film nu zie,
met de Nostromo die door die dichte atmosfeer komt,
en ratelt en op de grond stort,
komt het heel dicht bij wat ik me had voorgesteld.
Dat gaf me veel voldoening.
We begonnen echt gebruik te maken van...
Ze hadden toen bliksemmachines die het effect van bliksem simuleerden.
De geluidsmannen werden er gestoord van.
Je brengt twee vlambogen bij elkaar en die beginnen dan te spetteren.
Dus dat zijn bliksemmachines op de achtergrond.
Die twee zijn heel erg grappig. En geloofwaardig.
Ik vond ze geweldig. Net twee mannen op een boorplatform.
Dat is een model met een klein projectiescherm
van zo'n 45 centimeter bij 15 centimeter.
Ik filmde ze op 16 mm
en projecteerde ze op het scherm. Ik verbond ze aan elkaar en filmde het.
Heel primitief.
Tegenwoordig zou dat doodsimpel zijn.
Maar als je ze door het raam ziet, krijg je een idee van het schip.
Je ziet dat het enige wat 's nachts aan staat in het schip
dat lampje voorin is.
Je moet toegeven dat Ridley geweldig goed is in sfeer creëren.
En wat betreft de samenstelling van scènes,
de samenstelling, de details van de sfeer en het gevoel...
Daar is hij echt heel goed in.
Zonder dat alles was het een veel minder goede film geweest.
Als je een enge film maakt, of een spannende film,
is het plot natuurlijk ontzettend belangrijk, maar de sfeer ook.
Een horrorfilm zonder sfeer is niet prettig om naar te kijken.
Alien had die sfeer nodig en hij zorgde ervoor.
En de ontspannen acteerprestaties maken het heel geloofwaardig, vind ik.
Dit hoort bij het werk. Ze moeten het doen. Ze moeten erheen.
Ze is enigszins onrustig.
Ash is natuurlijk een wetenschapper
die liever door een woest landschap loopt,
dan dat hij terug naar de aarde gaat.
Er is duidelijk iets met hem aan de hand.
Maar je weet niet precies of het meer is dan enthousiasme.
Nu zien we Ash voor het eerst in een vreemd licht.
Ik vond die koepels aan de onderkant
van die oude bommenwerpers altijd mooi
en we plaatsen we hem ook in z'n eigen koepel.
Dat loopje is ook een aanwijzing.
Misschien worden alle robots stijf.
Hij is geen robot, maar een biomechanisch wezen.
Hij is eigenlijk een kopie. Hij is voor tweederde mens.
Oké, nu zitten we in die dingen die niet getest waren
en ik weet nog dat ik daar bijna in gestikt ben.
Dat waren de helmen.
Het leken footballhelmen, maar ze wogen 35 kilo.
Ze zeiden dat ze er een luchtgat in zouden maken,
maar de C2-bussen lekten
en we kregen mooie wolkjes rook te zien.
We zeiden, "Ik zie rook."
En hij zei, "Dat is echt onmogelijk."
Toen moesten we John door de woestijn slepen en hem optillen...
En we hadden hockeyhandschoenen aan met zoveel verf erop dat ze niet bewogen.
We hadden geen geluid en nauwelijks lucht en ik begon flauw te vallen.
Jij stond met je armen te zwaaien. En ik...
- Ja, ik viel ook bijna flauw. - En we zaten zeven meter hoog.
John Hurt had een zuurstoftank nodig als hij dat ding moest aantrekken.
Er was een moment toen de pluimen,
die gemaakt werden met een soort spuitbus
en uit de bovenkant komen, zoals je zo zult zien...
Ze lekten in onze helmen.
Ze zeiden dat de helmen niet konden lekken,
maar er zat een buisje in dat gebogen was en toen brak.
En Veronica en ik vielen bijna flauw vanwege de dampen uit de spuitbus,
die in de helm lekten. Dat spul is behoorlijk giftig.
"Nee, dat is onmogelijk", zeiden ze. Maar het was wel degelijk mogelijk.
M'n nuttigste special effect in de gangen
werd droog ijs in buizen.
En het probleem was
dat als je er een tijdje doorheen loopt, het de zuurstof uit de lucht haalt.
Dus aan het eind van de opname heb je moeite met ademhalen.
We wisten zeker dat het veilig was, dus ik besloot ze te gebruiken.
De rotsen waren glad en verweerd.
Ik vond de ruimtepakken altijd prachtig.
We hadden een groot probleem met de helmen,
want zodra je die helm op hebt, komt er door je lichaamstemperatuur
warmte in je helm
en daardoor vormt er condens of krijg je te weinig lucht
en dan raak je in paniek.
En sommige mensen zijn claustrofobisch en sommigen niet.
Daar hadden we veel problemen mee.
Er werd constant over geklaagd door de acteurs.
Maar ik geef ze geen ongelijk, want zij moesten die dingen dragen.
Maar we hadden geen technologie of geld
om zuurstofbuisjes in de helmen en pakken te verwerken zoals tegenwoordig.
Volgens mij mocht Jim z'n eigen helm ontwerpen voor The Abyss.
Twaalf jaar later
werden de headsets en gezichtsmaskers door een fabrikant gemaakt
en kon iedereen rustig rondlopen met genoeg zuurstof.
Maar of dat destijds kon? Nee, dat was niet te betalen.
Dus dit is in één studio gefilmd. En je moest oppassen
om de juiste hoeken te filmen, en dichtbij komen.
Het grote geld zit hier in de pakken die heel mooi zijn.
Dus ik had een bergje rotsen.
Ik bleef eromheen lopen tot ik er klaar mee was.
Dat is het bergje rotsen en dat licht in de achtergrond,
en die rook zien er heel realistisch uit. Vooral op een groot scherm.
Het lijkt echt of de zon ondergaat tegen een stormachtige achtergrond.
Zijn vermogen om belichtingseffecten te bereiken...
was zo goed dat dit voor hem een makkie was.
- Kijk eens wat mooi. - Ja.
Dat is allemaal gedaan met simpele middelen,
wat betreft de effecten.
Dit werd gemaakt omdat de set niet erg goed was.
De set was maar 30 cm hoog.
Die rotsen waren zo'n 45 cm hoog.
Ik had geen tijd om ernaar te gaan kijken.
Ik zag de set en dacht: O, god. We stonden ernaar te kijken.
Maar nood doet echt wonderen.
Ik zat ernaar te kijken en dacht: Wat moeten we ermee beginnen?
Want Peter Voysey's kunstwerk was prachtig.
En ik zei, "Heeft iemand..."
Dit moeten vroege opnames zijn.
"Wie heeft er een camera met band?"
Iemand zei, "Ik heb er een." Ik zei, "Ga hem halen."
Ik wist dat ik dit niet kon filmen.
Ik kon zo laag niet filmen met de Panaflex
die 30 kilo woog. Ik kon niet rondlopen alsof het een simpele handcamera was.
Dus ik regelde een goedkope camera
en liep zo rond op de set, met dat op de achtergrond
en ik speelde het af op een monitor die ik daarna filmde.
Daarom lijkt het heel geavanceerd en is de schaal zo enorm.
Dat was omdat ik niet anders kon.
- Het is geniaal. - Ik had geen keus.
- Het is fantastisch. - Ja.
Want het feit dat het steeds wegvalt, maakt je bang omdat je misschien iets mist.
En de geluiden van jullie die terugpraten. "Zeg wat."
Daardoor wordt het ook iets meer beladen en gespannen.
Daardoor wordt het frustrerend dat we maar de helft zien.
En Gigers illustraties zijn hier fantastisch.
Maar als je ze letterlijk ziet,
zijn ze soms iets te fantasievol
en niet realistisch genoeg.
Dus ik was altijd bezorgd over de buitenkant.
Maar zodra we binnen waren, voelde ik me comfortabel,
want dit hadden ze heel goed gedaan. Dit is een mooie opname.
Les Dilley's set van Gigers modellen en tekeningen.
Je ziet hoe goed het gedaan is.
Dat had ook heel afgezaagd kunnen zijn.
Maar het heeft iets heel organisch en interessants. Iets unieks eigenlijk.
Maar ik vind het een van de betere van deze sciencefiction-monsterfilms.
De lampen op de helmen hielpen ook goed,
omdat je die lichtflikkering krijgt.
Dus vaak is het wat je denkt te zien.
Maar als dit gewoon was gefilmd, had het op een set geleken.
Maar die lichtflikkering helpt heel veel.
Het was heel moeilijk om er te lopen.
- Ja, inderdaad. - Ja.
We hadden moonboots aan. En dat pak.
We proberen er stoer uit te zien, maar we kunnen ieder moment vallen.
En we zweten ons kapot.
En die helmen besloegen steeds.
Weet je nog dat ze besloegen?
Je zag John de helft van de tijd niet.
Daar hadden ze nog niets op gevonden.
Nee, er zat geen luchtgaatje in.
We kunnen mensen naar de maan sturen, maar zoiets simpels is niet op te lossen.
Zie je die hockeyhandschoenen? Daar kon je je nauwelijks mee bewegen.
Toen Ridley de film opnam, heeft hij veel moeite gedaan
om de belichting zo te krijgen dat hij leek op het uiterlijk van Gigers schilderijen.
Wat hij bijvoorbeeld deed,
was de hele set vullen met een dichte, maar egale rook.
En hij zorgde dat de rook goed verdeeld werd.
Hij wilde geen dikke rookwolken. Hij wilde een bepaalde sfeer,
een soort dikte van de lucht.
Hij liet mensen rondlopen met wierrook waardoor de set gevuld werd met rook
en daarna liep hij zelf rond met een stuk karton om mee te wapperen.
Ik begreep niet helemaal waar hij mee bezig was.
Maar hij begon pas met filmen
toen de mist goed verdeeld was over de hele set,
zodat je geen rookwolken zag. De lucht was gewoon dikker.
Toen dat gedaan was, belichtte hij het heel nauwkeurig.
Hij zette niet gewoon twee grote lampen neer.
Ik snapte vaak niet wat hij deed.
Hij liep rond en zette overal kleine lampjes neer
waar je ze niet kon zien. Hij richtte ze op verschillende spullen
en delen van de set en de rekwisieten.
Een uitvoerige en nauwkeurige belichting.
Hij filterde de kleur van het licht tot een blauwgrijze tint,
zodat het leek op de schilderijen van Giger.
Als hij dat niet gedaan had, had het lang niet zo veel
op Gigers ontwerpen geleken.
Ja, Giger was op een akelige manier fascinerend.
Hij had schedels op z'n bedstijlen.
En hij droeg altijd zwart, net als z'n vriendin.
En dat was toen vreemder dan nu.
Er zijn maar drie mensen die ik ken die altijd zwart droegen
en dat waren Harold Pinter en Giger en z'n vriendin.
En m'n vader, maar hij was priester.
Volgens mij is de ruimtereiziger eigenlijk de piloot
en maakt hij deel uit van een militaire operatie
als ze dat op zijn wereld zo zouden noemen
en daarom is dit waarschijnlijk een soort drager.
Een wapendrager, of een biomechanische drager van dodelijke eieren
waarin kleine wezens zitten die fundamenteel zouden integreren
in welke samenleving of plek ze ook geplaatst worden.
Dus als je op een mens landt, Iijk je op een mens.
Als je op een struisvogel landt, Iijk je op een struisvogel.
En er is een verband met de natuur,
want in de voorbereiding hebben we gekeken
naar interessant beeldmateriaal van Oxford Scientific.
Ze bekeken een stuk schors
dat in de schaalverdeling van de mens zo'n 3,5 meter dik zou zijn
en er zit een larve onder de schors, tussen de schors en de boom.
Er zit altijd ruimte tussen de schors en de boom.
Er kruipt een insect over de schors
en dat insect loopt over de larve, stopt, en voelt dat de larve er zit.
Gelijk aan zo'n 2,5 meter onder je.
Het insect gaat op z'n achterpoten staan en laat een naald uit z'n achterste komen
en boort door de schors heen en boort in de larve
en legt daar z'n zaad in.
Zodat de larve de gastheer wordt van het insect.
En wat komt er uit de samensmelting van de larve en dat insect?
Wordt het een samensmelting van allebei?
Dat was het idee erachter.
De man die de laser op dit moment bedient,
had aan concerten en experimentele laserstralen gewerkt.
Anton Furst. Hij werd later artdirector
en werkte aan films als Batman.
Het was geweldig om met Anton en z'n kleine team te werken
en ik was diep onder de indruk van het effect van deze stralen.
Want we hadden zoiets nog nooit gezien.
Het leek me heel nuttig om de huid te maken. Een soort beschermingslaag.
Zie je dat de druppels omhoog gaan?
Omdat het ei ondersteboven ligt.
Je ziet daar m'n handen in rubber handschoenen.
Ik beweeg ze als er licht op staat.
Want er moest beweging in de eieren zitten.
Ik had een paar rubber handschoenen,
dus ik deed m'n handen in de eieren en belichtte het
en bewoog ze een beetje.
Daar weer. Een paar handen.
En er zit een vloeistof in.
De opening is ook prachtig. Er zit een stalen hydraulisch systeem in.
Dus dat is sterk.
Dit is altijd een prachtig moment.
Hier heb ik echt organisch materiaal gebruikt.
Dit werd elke ochtend geleverd door een slachthuis.
Gestoomde ingewanden van koeien en schapen
uit het slachthuis.
En dat spul dat een beetje op kant lijkt,
wordt door sommige mensen gegeten. Het is de binnenkant van een koeienmaag.
En de buis die eruit komt is een stuk schapendarm
die ze gebruiken om worst te maken.
Ik gebruikte hem omdat hij heel dun is.
Dus als je er lucht doorheen stuurt, beweegt het op die manier.
Dat ontdekten we op die dag zelf.
Ik zat hier in LA en Giger zat in Zwitserland.
We spraken via de telefoon
en 20th Century Fox had hem eindelijk geld gestuurd om te beginnen
en ik had een paar simpele ideeën opgeschreven
voor wat hij voor me moest ontwerpen.
Ik omschreef in simpele bewoordingen wat de gezichtklever moest doen.
Het moest een klein, octopusachtig ding worden
dat op iemands gezicht zou springen
en z'n tentakels om het hoofd van die persoon zou wikkelen
en het moest een orgaan hebben, een legboor
die het in de keel van diegene zou kunnen duwen.
Een paar weken later
stuurde Giger een aantal grote foto's naar ons bij Fox.
Ze kwamen door de douane,
die niet begrepen wat het waren en ervan schrokken
en we moesten persoonlijk naar LAX komen om ze op te halen.
Toen ik de foto's kreeg die Giger gemaakt had
van z'n ontwerpen van de gezichtklever
en ik ze tegen het licht hield om ze te zien
stond ik versteld van wat ik zag.
Ik zag dat gelobde wezen op het gezicht van een mens,
maar in plaats van tentakels had het vingers.
Zodra ik die vingers zag, wist ik dat ik er alles aan zou doen
om die vingers in de film te krijgen.
Ik vond dat de gezichtklever veel van onze aandacht verdiende.
Ik vond het een erg belangrijk element van het verhaal
en niemand leek er tijd voor te hebben.
Giger richtte zich op dat moment
op het creëren van het grote wezen,
het levensgrote wezen dat even groot als een mens was
en er werd niet aan de gezichtklever gewerkt.
Dit is een extra scène die niet in de film zat.
Hier sloeg Veronica je.
- Zeker. - Ze gaf je een enorme klap.
- Had je haar dat gevraagd? - Nee, zeker niet.
- Maar ik... - Sadist.
Ze sloeg me echt. Je ziet hoe verbaasd ik keek.
- Zat dat erin? - Nou...
Nu het gemonteerd is, ziet het er goed uit.
De enige reden dat sommige dingen eruit moeten...
- Ze sloeg je echt. - Niemand had me gewaarschuwd.
Ik... Sorry.
Dus ik vroeg Ridley: "Wat wil je in de gezichtklever terugzien?"
En Ridley bekeek Gigers ontwerpen
en hij vond een pagina en wees op een tamelijk vormloze tekening
met een organische vorm en de textuur van een parel.
En hij zei, "Zoiets."
Ik zei, "Oké, als het er zo uitziet, ben je er tevreden mee?"
Hij zei, "Ja."
Dus ik heb de gezichtklever ontworpen.
Ik ging naar de ontwerpafdeling
waar Ron Cobb en alle anderen hard werkten aan ontwerpen voor alles
en ik ging aan een tekentafel zitten
en nam een groot stuk papier en het eerste wat ik deed,
was een voorkant en zijkant van een mensenhoofd tekenen.
Daar begon ik het wezen overheen te tekenen.
Ik tekende het van de zijkant,
de achterkant en de binnenkant.
Ik tekende eerst een lobvormig wezen dat op het gezicht zou passen
en daarna bekeek ik de schilderijen
die Giger een jaar eerder gemaakt had
waarop de gezichtklever met die vingers stond.
Ik heb toen heel nauwkeurig vingers aan dat ding getekend. Ik nam ze van hem over.
Ik was erin getraind, dus ik kon het.
Ik kon het goed kopiëren. Dus de vingers zaten eraan.
Toen kwam ik bij de binnenkant.
Het gedeelte van het wezen dat op het gezicht zou zitten,
en ik nam de parelachtige organische vorm die Ridley mooi vond,
en ik tekende heel voorzichtig de zachte onderkant van het wezen,
zodat Ridley z'n zin kreeg.
Toen keek ik ernaar en het lichaam van het wezen was nog niet af.
Het gedeelte waar de vingers aan het lichaam zaten,
daar was ik niet tevreden mee.
Dus ik zei tegen Ron Cobb:
"Kun je me helpen? Kijk eens even.
Zie je hoe die vingers aan de zijkant van z'n lichaam zitten?"
Ik zei, "Die vingers gaan door in z'n lijf,
dus er moet een soort skelet onder de huid zitten.
Kun je schetsen hoe de vingers verbonden zitten
aan het skelet, als ze het lichaam in gaan?"
Want Cobb is geweldig in dat soort dingen.
Hij pakte een pen en keek er even naar en zei: "Eens even kijken.
Als die vingers hier vast zitten, gaan ze vast door in het lichaam.
Dan zit er zo'n skelet onder."
En binnen een paar minuten had hij het skelet van het ding getekend,
en dat zag er goed uit.
Ik zei, "Dat ziet er geloofwaardig uit."
De vingers hadden een realistische biologische basis.
Dus toen maakte ik de tekening af.
Ik tekende het heel nauwkeurig
en haalde het van de tekentafel af
en ging op zoek naar Ridley. Ik vond Ridley uiteindelijk
en ik liet hem de tekening zien en zei:
"Oké? Gezichtklever?" Hij keek ernaar en zei: "Ja, dat is prima."
Ik zei, "Is het goed zo?" Hij zei, "Ja."
Ik zei, "Mooi zo." En ik bracht het naar de makers.
Ik zei, "Dit is het ontwerp voor de gezichtklever. Maak hem zo."
En een paar dagen later kwamen ze met een model van klei.
Daar werd 'n afgietsel van gemaakt en daar maakten ze een mal van schuimrubber van
die nog niet geverfd was, dus hij had de kleur van schuimrubber,
wat ongeveer de kleur is van zo'n gele envelop
en dat komt dicht in de buurt van de huid van de mens. Ik keek ernaar
en tot op dat moment zag ik het wezen voor me
als een wezen met een donkergroene, hagedisachtige kleur.
Maar ik zag die gezichtklever in de kleur van menselijke huid.
En ik zei, "Weet je wat?
Ik heb nog nooit een buitenaards wezen in de kleur van menselijke huid gezien.
Als we deze kleur nemen, is dat niet alleen vernieuwend, maar ook geloofwaardig."
Dat zei ik tegen Ridley toen hij het ding bekeek.
Toen hadden ze er een pantser van bedrading in gestopt,
zodat hij rechtop kon staan en de vinger ergens omheen kon slaan.
En daar stond de gezichtklever in de kleur van menselijke huid.
Ik zei, "We verven hem gewoon niet.
We laten hem gewoon zo. Huidskleurig."
En daar was Ridley het ook mee eens.
Ik ging gewoon voor het script.
Het script was interessant vanwege alle elementen en het grafisch ontwerp.
De sets begonnen vorm te krijgen in m'n hoofd, omdat ik ontwerper ben.
Ik kon storyboards maken van de hele film.
En de film kostte op dat moment 4,6.
Ik ging terug naar Londen en zei, "Ik werk aan de film."
En ik werkte hard aan de storyboards.
En dan werk je...
Ik vind storyboards interessant, omdat je dan op papier kunt denken.
Je moet echt vastleggen wat je wilt gaan doen.
Je begint de scènes te zien.
Toen hebben we het budget verdubbeld.
Dat toont al aan hoe belangrijk storyboards zijn,
want opeens zie je dingen...
Want er zat meer in dan zes mensen in een donker oud huis.
Ik vond de kleding in de film altijd erg goed.
En Giger ontwierp de ruimtepakken...
Dat heeft hij grotendeels gedaan.
En het werd uitgevoerd door John Mollo.
En John maakte ook alle andere
Iichtblauwe pakken en de insignes...
De insignes werden ontworpen
en het enigszins versleten uiterlijk van de uniformen.
Dat vond ik goed gedaan. Diepgaand en interessant.
Ik vond een pilotenuniform voor Sigourney en kon niets beters vinden,
want die uniformen waren destijds nieuw voor piloten.
Ik vond ze altijd prachtig.
Ik wist niet waar alles voor diende, maar ze waren sexy.
Dus dat kreeg zij.
Maar John heeft alle insignes en opdrukken.
De insignes zijn erop genaaid.
Ik wou dat ik dingen bewaard had, maar dat heb ik niet gedaan.
Dat doe je niet als je ermee bezig bent.
Het symbool boven de monitor, die vleugels,
komen uit een Egyptische tempel.
En veel van de architectonische elementen
doen behoorlijk Egyptisch aan.
Een opname van iemand in een kamer
of van iemand die van achteren gefilmd is, roept kwetsbaarheid op,
dus mensen raken er gespannen door.
Dan begin je signalen en symbolen te herkennen.
Misschien is het wel een soort oerinstinct,
omdat we allemaal als jagers geboren zijn.
Daarom maken die kleine elementen,
die dingen waar je mee kunt spelen, mensen paranoïde en angstig.
Het wordt steeds moeilijker,
omdat er zo veel echte thrillers zijn
met alle denkbare wezens. Het begint afgezaagd te worden.
Iemand zou met iets unieks moeten komen.
Ik heb al lang niets unieks meer gezien.
Het is veel van hetzelfde.
Daarom heb ik geen sciencefictionfilms meer gemaakt
sinds Blade Runner.
Omdat ik niets ben tegengekomen met een goed verhaal.
Het draait om het verhaal en de personages.
Als je een goed verhaal hebt, heb je ook goede personages.
En wat daarna gebeurt, het ontwerpen,
wordt relatief gemakkelijk, als je de juiste mensen hebt.
En je ziet hoe serieus Ian Holm,
een geweldige Shakespeareaanse acteur, geroemd om z'n werk op toneel...
Je ziet hoe serieus hij dit nam. Hij maakt het niet belachelijk.
En dat gebeurde binnen de eerste paar weken.
Het script was heel goed, al zeg ik het zelf.
De acteurs leefden zich heel erg in. Dat zag je aan de dagopnames.
We bekeken ze en alles werkte heel goed.
Als ze gedacht hebben: Ach, ik krijg ervoor betaald.
Dit wordt vast dom, maar Ridley is geweldig en het ziet er vast leuk uit
en het wordt gewoon een leuk filmpje.
Misschien een beetje een belachelijke film. Maar na de derde week
hadden we allemaal het gevoel dat dit een klassieker zou worden.
We hebben deze set gebouwd omdat ik dacht
dat de kapitein soms van iedereen weg zou willen zijn.
Dus het leek me logisch als hij zich in een van de shuttles zou verstoppen
om even alleen te kunnen zijn
en iets normaals te kunnen spelen, zoals Mozart.
Ik heb het altijd een heel mooie set gevonden.
We wilden dat hij rond zou zijn.
Het is altijd duurder om iets rond te maken.
Het was het geld waard, want het ziet er prachtig uit.
Het lijkt bijna alsof dit onder de keuken zit.
Het is een schip met een stuk of vier of vijf dekken.
Als je een vloer wilt leggen in een cirkelvormige kamer,
is het duurder om tegels te leggen dan in een rechte kamer.
Dat gaat ook op voor een grote set.
Je hebt een hoger percentage verspilde ruimte.
Halverwege de film begin je een beetje moe te worden
van alweer een enge scène.
Wat doen we ermee? Want er gebeurt niet veel.
Dus dan gebruik je een aantal trucs.
Zoals ik al zei, film je mensen van achteren
of zet je de camera ergens in de hoek.
Dan begin je je af te vragen of het het gezichtspunt van het wezen is.
Wat is ermee gebeurd? Waar is het?
Je weet hoe het eruitziet, maar niet waar het is.
Dat is een flauwe grap, maar iedereen schrikt ervan.
Soms kun je, als je er lang genoeg mee doorgaat,
de spanning flink opbouwen met heel weinig middelen.
En gebruik maken van de stilte kan interessant zijn,
omdat de stilte er vreemd genoeg op wijst dat er iets gaat gebeuren.
Je weet niet wie er gepakt wordt,
maar op dit moment denk je dat het te lang goed gaat.
Het is te stil. Wordt hij gepakt?
Het is zo'n...
Dit is de eerste keer dat een film waarbij ik betrokken was me doodsbang maakte.
Ik heb het allemaal gezien tijdens de opnames,
maar Ridley filmt het echt geweldig. De timing is ook belangrijk.
Het gaat langzaam en hij neemt de tijd om iedere beweging te laten zien.
Als je dit buiten de context ziet en het kunt bestuderen...
Het gaf iedereen een schok.
En vreemd genoeg, voelde ik me daar oncomfortabel bij.
Maar op dit moment hadden we ze.
Ik weet nog dat de producent zei:
"Maak je geen zorgen, je hebt ze beet."
Hier kwam de visboer langs. Hier hebben we iets echts,
want in feite hebben we daar een grote oester neergelegd,
in een houder die van plastic gemaakt is.
Kijk maar. Hij tilt de rand van de oester op.
Dat soort trucs gebruikten we
om een ruimtewezen te ontwerpen
dat er aan de ene kant heel anders uitziet dan alles wat je ooit gezien hebt,
maar aan de andere kant
wel lijkt op iets wat leeft en van echt vlees en bloed gemaakt is.
En het is ook nog eens doodeng om te zien.
Ik denk dat het ons gelukt is en daar ben ik heel blij mee.
Zie je? Dat is de waarde van het nieuwe.
Als het nieuw is en je het nog niet gezien hebt, maakt het indruk.
Zodra iets bekend is, hoe goed het ook gedaan is...
Als het bekend is...
Je weet wat men zegt: Vertrouwd maakt onbemind.
En dat is op zich jammer, want als je Alien nu ziet,
is Alien niet meer nieuw.
Dus als een hedendaags publiek Alien nu zou zien,
zou het veel minder indruk maken dan toen de film uitkwam,
want men heeft alles al gezien.
Maar destijds zat er veel in Alien wat volledig nieuw was voor het publiek.
En het maakte ook grote indruk.
Het werd zelfs goed ontvangen door critici.
Want destijds keken critici neer op sciencefictionfilms,
maar ze vonden Alien een goede film.
Dit is in feite de enige horrorfilm, als je het zo wilt noemen, die ik gemaakt heb.
Het enige waar ik destijds echt van versteld stond,
was Texas Chain Saw Massacre.
Ik heb hem al lang niet meer gezien, dus ik weet niet
of het nog hetzelfde effect heeft als destijds,
maar toen was het heel schokkend.
Ze deden dingen die nog niemand gedaan had.
Je dacht: Dat zal hij toch niet doen? En dan doet hij het.
Maar de beste en meest intelligente film
is waarschijnlijk The Exorcist.
De eerste Exorcist-film was een heel goede film met een heel simpel verhaal.
William Friedkin zorgde dat het werkte, want een film maken
die begint met een film in een film is heel gevaarlijk en subtiel.
Maar hij zorgde dat het werkte. Hij zorgde dat de Ierse regisseur werkte
en zorgde dat de ster in haar huis in Georgetown werkte.
En hij maakte van het onwaarschijnlijke iets echts.
Ik vind het alles bij elkaar een van de beste.
Er zijn veel versies van. Dat is het probleem.
Mensen nemen genoegen met minder.
Maar we moeten ook films maken.
Ik probeerde erachter te komen wie die mensen in het ruimteschip waren.
Wat deed het ruimteschip daar en wie waren de mensen aan boord?
Dus ik zocht iets anders om het publiek iets anders te laten denken.
Ik deed er alles aan
om te zorgen dat het publiek dit niet zou zien als gewoon een ruimtefilm.
Ik wilde ze isoleren.
Ik wilde een gevoel oproepen van isolatie, zodat je wist dat er geen hulp zou komen.
En ik had een zin...
Weet je nog die tekst... "Als iemand iets zegt, zeg jij altijd 'precies'."
Als Yaphet het zei.
Dus we namen een scène op waarin Sigourney tegen me zegt:
"Brett, waarom zeg je altijd 'precies' als hij iets zegt?"
Midden in een opname.
En ik zei "Waarom val jij niet gewoon dood?"
Ze riepen "cut" en...
Dat stond natuurlijk niet in het script.
Tom Skerritt of Yaphet of een van hen zei:
"Als hij de tekst gaat veranderen..."
Dat zorgde voor veel ophef.
Deze scène heeft een ongemakkelijke sfeer,
omdat ze niet geloven dat het zo simpel is.
Als je de film ziet met het juiste geluid,
hoor je veel heel subtiele geluiden. De hele tijd.
Dat zorgt ervoor dat je paranoïde wordt.
Die geluiden zijn heel belangrijk.
Het is geen filmmuziek, maar ongemakkelijke, bijna organische geluiden,
waardoor je je ongemakkelijk voelt.
Je weet niet wat het is. Is het de airconditioning?
Zijn het geluiden van het schip?
Dus er werd aan Jimmy gevraagd het geluid van het schip te ontwerpen,
afgezien van het normale gebrom.
Maar het gebrom hoor je bijna constant.
Hier zie je de speelsheid en Ash' Iichtelijke waakzaamheid.
Het idee was dat ze het zouden spelen alsof er niets zou gaan gebeuren.
Maar volgens mij besefte niemand wat er zou gaan gebeuren. Zelfs de acteurs niet.
Echt niet.
Ze wisten wat er ging gebeuren,
maar de manier waarop was voor hen evengoed een verrassing
als voor het publiek.
Vooral voor haar.
Ik weet nog dat ik toekeek hoe Ridley dit opzette met John,
dus ik had wel een vermoeden van wat het idee was.
Volgens mij was er verder niemand naar binnen gegaan.
Nee, dat mocht niet. We moesten urenlang in de kleedkamer blijven.
Ik stond ernaar te kijken en die blik op Veronica's gezicht is echt.
Ze had geen idee wat er zou gebeuren.
Ridley gebruikte een aantal smerige diereningewanden.
Er stonden enorme emmers met slachtafval.
- Ja. - Maar stonden er drie camera's?
- Drie of vier camera's. - Ja.
Toen legden ze hem vast.
Een zwaar geval van maagpijn.
- Ja, dat krijg je van vliegtuigvoedsel. - Ja.
- Ik weet nog dat z'n shirt gescheurd werd. - Ja.
En toen stopten ze omdat het niet ver genoeg gescheurd was.
Ze zeiden dat ik bloed op m'n gezicht zou krijgen
en ik kreeg een hele straal over me heen.
Dat is het sterkste beeld dat ik had van de film.
Ik keek op en zag bloed op haar gezicht.
Ja. Ze wilden haar te grazen nemen.
- Ik dacht dat het echt was. - Ze wilden Veronica pakken.
Moet je zien. Kijk eens naar Veronica's gezicht.
Geweldig. Wat doe ik hier?
Ja, daar.
Die kleine tanden met dat kleine projectiel.
Die glimlach.
"Ik ben wetenschapper. Blijf ervan af."
Die Ian.
Ik weet nog dat er een jongen op een skateboard onder de tafel zat.
Er zat een gat in de tafel.
En hij zat aan een kabel en ze rukten hem eronderuit.
Het was heel simpel, maar het zag er geweldig uit.
Hoe vaak hebben we dat gedaan? Twee of drie keer?
- Nee, één keer. Maar één keer. - Nee, één keer, geloof ik.
Ze begonnen ermee
en beseften dat het shirt verder gescheurd moest worden
en daarna was het één keer. Met vier camera's.
Toen werd ik in m'n gezicht geraakt en liep ik achteruit...
Ja, dat herinnerde ik me het best. Het bloed op je gezicht.
M'n knieën raakten de bank en ik viel
- en m'n laarzen staken de lucht in. - Je was vier dagen uitgeschakeld.
En ik dacht dat het echt was.
Wederom maakt Jerry's muziek duidelijk dat er nog meer komt.
Het is dreigend.
En op een bepaalde manier angstaanjagend, maar ook mooi en elegant.
Volgens mij vond O'Bannon... Ronnie vond het geweldig.
Ik weet niet wat Dan vond. Ik wilde Dans goedkeuring.
- Ik vond Dark Star geweldig. - Ja.
- Een heel grappig stuk. Geniaal. - Ja.
Dat was geregisseerd door John Carpenter.
Dan had het geschreven.
Dan was betrokken bij delen van de regie.
Ik weet dat Dan het liefste deze film geregisseerd zou hebben.
En daarom kreeg ik het gevoel dat hij opgelucht was...
Want vreemd genoeg was hij gek op The Duellists,
wat heel vreemd was, want hij was een sciencefictionfanaat. En ik niet.
Dus wie mij hiervoor gekozen heeft, is heel vreemd.
Je hebt jezelf gekozen.
Ik heb het gelezen. Maar ik was de vijfde keus.
Ik was de vijfde of zesde keus.
Hebben anderen het afgewezen?
Jazeker. Zal ik ze opnoemen?
Ik weet wie het waren. Ik dacht: Wat dom.
Maar ik weet nog dat ik ook dom was, want toen ik het las,
zonder te weten hoe het wezen eruitzag,
zag ik een soort gummibeer voor me.
- Dat zou vreselijk zijn geweest. - Ja, inderdaad.
Daarom zei ik toen je me vroeg: "Wat vind je van het script?"
"Ik vind het heel erg somber."
En ik weet nog dat de impresario, Goldberg, zei:
"Hou je mond, sukkel.
Je mag blij zijn dat je hier bent."
Maar "somber" is inderdaad wat we wilden.
Zodra ik de ontwerpen had gezien,
dacht ik heel anders over het script.
Ik was natuurlijk geneigd om de personages uit te werken
en ze een psychologisch profiel en persoonlijke problemen te geven
en alle andere dingen die personages meekrijgen
en altijd in iedere film en in ieder script zitten.
Maar dat verveelde me.
Ik gaf er geen zak om.
Ik gaf niet om hun persoonlijke of psychologische grillen.
Behalve als het direct invloed kon hebben op de situatie.
Ik wilde hun levensverhalen niet vertellen, omdat ik er niets om gaf.
Ik gaf om het monster dat hen zou vermoorden.
Daar gaf ik wel om.
Dus ik stopte daar niets over in het script. Helemaal niets.
Iedereen werkte goed samen in het proces van een film
die niet vraagt om een achtergrondverhaal
of wie naar wie thuis schrijft
en hoe die informatie bij de families komt, enzovoort.
Want in feite is het een B-film.
- Net als "Seven Little"... - "Ten Little Indians".
Tien indiaantjes in het donkere huis. Meer is het niet.
Maar we hebben er met z'n allen iets groters van gemaakt.
Er zat hier een scène, toen Yaphet op kwam dagen...
Yaphet zorgt graag voor opschudding
en hij kwam op een middag werken, misschien wel op deze middag,
en de Engelse crew was heel stil en beleefd.
Ze stonden klaar toen Yaphet de set op kwam en zei:
"Kappen met die stilte. Kom op.
Jullie staan niets te doen.
Jullie doen alsof jullie zo netjes zijn."
Hij ging maar door en kalmeerde uiteindelijk...
Hij kwam weer even tot rust.
En ik stond op een afstandje en een paar Engelsen voor me
keken elkaar aan en zeiden: "Is het niet geweldig om Engels te zijn?"
Hij heeft wel gelijk.
Volgens mij gaan we iets vinden.
- Jonesy, beest dat je bent. - O, dat is de kat.
Het was een geweldige oefening voor ons allebei,
want dit was Ridley's tweede film, geloof ik.
En het was mijn derde. Ik had er twee gemaakt.
Dus alles was nog heel nieuw
en volgens mij heb ik nog nooit zo hard gewerkt als aan deze film.
We maakten heel lange dagen.
We hebben alles geprobeerd op verschillende manieren.
Het idee was dat we mensen zoveel mogelijk bang zouden maken.
En dat lukt alleen als je mensen eindeloos in de hoek duwt.
Je gaat zo ver als mogelijk is, zonder te ver te gaan.
Ik weet nog dat de film draaide in...
Waar was het? In Londen? Of in LA? In The Egyptian.
Maar hij draaide in Londen en LA
en ik wist dat we iets heel bijzonders hadden
vanwege de reacties. Niet alleen gedurende de film, maar ook erna.
Het publiek was met stomheid geslagen. Het was doodstil.
Ik weet nog dat Harry naar me toe kwam in the Egyptian.
Hij is zo aardig. Harry keek me aan en zei, "Bedankt voor de close-ups."
- Wat lief. - Ja.
Hij bedoelde het moment waarop hij zegt: "Hier, poesje."
- Prachtig. - Ja.
Dan weet je dat hij eraan gaat.
Maar hij was heel aardig en hij en Yaphet waren een geweldig duo.
Het is over het algemeen de beste groep waarmee ik gewerkt heb.
Hier ging ik de fout in. Ik kon niet bang spelen.
Ik kan huilen, lachen en de rest, maar ik kon niet bang spelen.
Ik ontdekte later pas hoe ik kon spelen dat ik bang was,
maar dat heb ik hier niet gebruikt.
Het werkte, maar hier wist ik het nog niet.
Je lijkt niet bang. Je ziet eruit alsof je iets ziet wat je nog nooit gezien hebt.
Meer hoef je niet te doen.
- De huid. Het werpt z'n huid af. - Ja.
Hier is iets goed mis, Harry.
Wat zitten er smerige beelden in.
Walgelijk.
Dit is ook wat betreft het geluid geweldig.
Alsof je een regenwoud binnenloopt
met de regendruppels om je heen.
Je moet volhouden. Men vroeg: "Waarom dat water?"
Dus ik zei, "Waarom niet?" "Waarom die kettingen?"
"Die kettingen zijn niet erg geavanceerd."
Ik zei: "Ja, maar er moeten dingen naar beneden komen,
dus het moeten touwen of waterdruppels zijn. Niet per se iets elektronisch."
Ik liet die kettingen ophangen omdat de kamer leeg was
en ik beweging in beeld wilde hebben.
"Waardoor beweegt het?" Ik zei, "Maakt me niet uit."
"Waar komt het water vandaan?" Ik zei: "Condensatie."
"Waarom dan?"
"Nou, omdat er iets is misgegaan in het schip,
maar het is niet levensbedreigend. Ze laten het zo."
- Het gerinkel van... - Ja, van die kettingen.
O ja.
O, Ridley.
En de regen. Daar komt al dat water vandaan.
Dat water zou er in de ruimte niet zijn, maar...
Nu wel.
Dat was mijn idee. Dat vond Ridley fantastisch.
- Hij gebruikte het meteen. - Ja.
Ik dacht altijd na over of het niet te langzaam was.
Het is niet langzaam. Het maakt het spannender.
Je weet dat er ieder moment iets kan gebeuren.
Dit was leuk. Ik kreeg de kat niet zo ver dat hij reageerde.
Dus ik bedacht iets.
Ik plaatste een plank naast Harry Dean Stanton
en er zat een Duitse herder achter en we tilden de plank op.
Hij zat aan een ketting en deed de kat niets aan.
Maar zo kreeg ik die reactie van de kat. Hij reageert met: Wat?
Daar.
Daar ziet hij de Duitse herder.
En Harry probeert het te negeren.
Zou ik dit nu nog doen? Niet echt.
Ik zou nog wel de spanning opbouwen
en zorgen dat er een tijd niets gebeurt,
maar het werkt best goed.
Soms bekijk je die scènes en denk je: Ik wil erin knippen.
De enige aanwijzingen die we kregen van Ridley
kwamen na de gezamenlijke stukken in de eetkamer.
Hij zette de camera aan de kant, huiverde, en zei: "Interessant."
Weten jullie dat nog?
Dat was de enige opmerking gedurende de hele film.
En het was genoeg.
Over de bewerking praten is moeilijk. Daarom vind ik dit zo lastig.
Misschien zijn er mensen die er veel makkelijker over kunnen praten.
Maar iedere keer dat het over bewerken gaat en mensen vragen: Waarom deed je dit?
Dan zeg ik altijd dat het intuïtief ging.
Ik deed het omdat het destijds goed voelde.
Het is als iemand leren hoe je iets moet doen.
Je kunt iemand niet leren bewerken.
Je kunt vertellen wat je niet moet doen,
maar die regels zijn er om gebroken te worden,
omdat we grote gokken nemen bij de bewerking.
En na al die jaren
sta ik nog versteld van wat we kunnen bereiken
met hetzelfde stuk film dat op andere manieren afgespeeld wordt
of waar andere dingen mee gedaan wordt.
Maar uitleggen waarom en hoe je dingen doet,
komt neer op je materiaal
en natuurlijk op wat je wilt bereiken.
Het komt aan op iets wat in je zit. Je timing.
En dat werkt tot op zekere hoogte
en dan stelt je regisseur dingen voor
waar je niet aan gedacht hebt.
En ik hoop dat ik dat goed voor hen doe.
Met alle druk die op de regisseur staat,
heeft hij geen tijd om iedere mogelijke variatie van een scène te bedenken.
Ik spreek regisseurs vaak tijdens de opnames,
zodat ik weet wat ze willen bereiken met een scène.
Dus als ik alles samenvoeg, gebruik ik de opnames die ze goed vinden
met de ideeën die ze willen overbrengen.
Maar ik zie dan andere dingen die ik hopelijk onder de aandacht kan brengen.
Ik doe het op die manier, zodat ze zien wat er nog meer voor ideeën zijn.
Ik denk dat dat m'n baan is.
Ik borduur voort op wat ik van ze krijg.
Daarna ontwikkelen we het samen.
En dit zijn allemaal industriële buizen.
Niets hiervan is gemaakt. We gebruikten de buizen gewoon.
Dit hele gedeelte dat straks overgaat naar hen is op een dag opgenomen.
Meer tijd kreeg ik niet. Eén dag.
"Je krijgt één dag. Meer niet."
En ik film met die vlam en een kerel die zichzelf belicht.
Er is verder geen licht. We filmden gewoon.
Dat is geweldig aan Derek, zelfs op anamorf beeld.
Ik filmde het gewoon zo. Meer is er niet.
Derek kan meer met een anamorfotische lens
dan wie dan ook.
Maar als regisseur en cameraman heb je het voordeel
dat je het ziet en dus weet dat het erop staat.
Je weet wat je filmt.
Dus je kunt het storyboard in je hoofd laten afspelen
terwijl je het ziet gebeuren.
Als je niet door de zoeker kijkt, zie je niet exact wat er gebeurt.
Tegenwoordig heb je overal monitoren staan,
maar het kan niet tippen aan door de zoeker kijken
en dicht bij de acteur zijn. Dan maak je er deel van uit.
Ik vind dat heel logisch. Filmen en regisseren is hetzelfde.
Toen Ridley me ontmoette, zei hij:
"Ik wil dat het een ongecompliceerde en spannende thriller wordt,
zoals Psycho of Rosemary's Baby,
of zoals de geweldige B-films Night of the Living Dead
en Texas Chain Saw Massacre,
maar het moet het uiterlijk hebben van 2001."
En omdat ik The Duellists gezien had, wist ik dat hij het op 2001 kon laten lijken.
Maar ik wist niet dat hij dacht:
Ik wil het niet pretentieus maken.
Het moet precies worden zoals op papier staat.
En toen zei hij, "We gaan samen alle klassieke enge films kijken,
zodat ik goed begrijp hoe ze werken."
Dat hebben we gedaan. We maakten een lijst en Ridley, ik en Dan O'Bannon
hebben ze gekeken. En door wat hij zei
bij die eerste ontmoeting, wist ik dat hij ging doen wat hij gedaan heeft.
Ik was zenuwachtig over die vlammenwerpers.
Ze zouden natuurlijk wel veilig zijn.
En de acteurs hadden ermee geoefend,
maar ik was er toch zenuwachtig over.
De brandstof en... Ik was er niet dol op.
We waren overal heel voorzichtig mee.
Gelukkig zijn er geen ongelukken gebeurd, maar ik speel niet graag met vuur.
Ik zat ergens mee in m'n maag. Zodra het ding in het ruimteschip zat,
wilde ik het cliché van de afketsende kogels vermijden.
Het onverwoestbare monster.
Dat is het oude cliché.
Je kunt het niet tegenhouden met kogels. Het is niet te stoppen.
Ik wilde dat het een natuurlijk beest was.
Dus ja, als je het neerschiet, sterft het.
Dus de vraag in de tweede helft van de film was:
"Waarom vermoorden ze het wezen niet? Waarom verpletteren ze het niet?
Steek er een mes in, of zo."
Ik wist niet goed wat ik daarmee moest
en ik vroeg Ron Cobb of hij iets wist.
Ron Cobb, die altijd klaarstond om te helpen, zei,
"Stel dat het wezen zuur bloedt dat door metaal brandt."
Ik zei, "Geweldig, dan zouden ze het niet kunnen doden, want dan
zou het zuur door het ruim branden en zou het schip de zuurstof verliezen."
Geweldig.
Moet je zien. Dit is de andere kerel die ervanlangs krijgt.
Deze idioot.
"Oké Harry, bestel maar een biertje voor me. Ik kom eraan."
Hij zong een lied voor me.
Daarom kon ik hem niet neerschieten.
Ik vond het altijd heel grappig, want je ziet
het hele publiek...
Als je een groep van 800 mensen samen ziet,
geeft dat veel voldoening.
Het wordt bijna grappig. Maar thrillers maken is leuk.
Ik zou het nog eens willen doen, maar dan moet ik goed materiaal vinden.
Het hoeft niet zo verfijnd te zijn.
Je kunt het altijd verfijnder maken.
- Ik ben de enige verstandige. - Ja.
We verlaten het schip en gaan ervandoor.
- Het publiek is het met je eens. - Maar niemand luistert naar me.
Het publiek staat achter je.
Waarom zei je dat niet voor ik te grazen werd genomen?
Kon je dat niet eerder verzinnen?
Dat komt doordat
Dallas en zij een relatie hadden en daarom wilde ze...
- Ja. - Dat is eruit geknipt.
Ze had seks met hem.
Zo zit dat dus.
Hier wilde ik net iets verder gaan.
Dus Yaphet en ik zweerden samen
en ik zei, "Ik wil het iets opvoeren en hem onder druk zetten en irritant zijn."
En dat lukte. Het was heel goed.
En ik weet... Ze was heel emotioneel, omdat Dallas dood was
en hij bleef haar maar onder druk zetten.
En ik weet nog dat Ridley zei, "Raak haar tot in de kern."
Dus hij kwam met die toespraak en ramde erop met dat ding
en liep de set af. Ze was zo kwaad.
En dat had de film nodig.
Ze moest de leiding nemen van dat schip.
Ze kon geen zwakkeling zijn. Dat was ik.
Ik was de enige verstandige.
Maar hij heeft ons wel opgehitst.
Relaties werden ontmoedigd.
Losse seksuele contacten zouden normaal zijn.
Om duidelijke redenen. Ik dacht: Waarom niet?
Want als je met z'n zevenen aan boord zit, valt er iemand buiten de boot.
Dus losse contacten, of het nu om man en vrouw gaat,
of man en man, of vrouw en vrouw gaat,
Ieken in orde te zijn in de ruimte.
Als je jarenlang opgesloten zit in een groot blik...
Dat kan jaren duren, met hyperslaap, zodat het als een jaar kan voelen.
Misschien ben je wel tien jaar weg.
Dat probeerde ik erin te stoppen. Het wordt gesuggereerd met Dallas.
En dat was het begin met Veronica.
Het idee: Moeten we hier iets impliceren?
Moeten we suggereren dat er sprake is van Iesbische of homoseksuele relaties, of niet?
Het zou interessant geweest zijn.
Dat zou ik tegenwoordig gedaan hebben om de personages meer diepgang te geven.
Het algemene idee van wat een spannend verhaal is,
was een punt van onenigheid voor de producenten.
En ik heb een paar keer verloren.
In m'n oorspronkelijke script zat geen Ash. Die is toegevoegd.
Het idee was dat alle scripts een subplot moeten hebben.
Gewoon een plot is niet genoeg.
Alle verhalen moeten een subplot hebben. Dus ze bedachten een subplot.
Ian Holm acteert heel goed en Ridley's regie is heel goed,
maar als je er even over nadenkt...
Wat zou het uitmaken als het er niet in zou zitten?
Wie kan het wat schelen? Dus een van hen is een robot.
Het irriteerde me, want ik zag het als een soort Russische spion.
In bepaalde thrillers was het de gewoonte
om als mensen op een missie waren, er een Russische spion in te stoppen.
Een van hen is een spion en ze weten niet wie het is.
Diegene verpest de missie dan. Dat zat ook in Fantastic Voyage.
Toen ik Fantastic Voyage zag, vond ik het irritant.
Je staat op het punt om het lichaam van iemand in te gaan
en op een missie te gaan
om door z'n bloedvaten naar z'n hersens te gaan en hem te redden
als je te horen krijgt dat een van hen een Russische spion is
en dat hij de missie gaat tegenhouden.
En dat voegde geen spanning toe.
Het irriteerde me alleen en ik dacht:
O, nu krijg ik dus niet te zien wat ik wil zien,
omdat die Russische spion het gaat verpesten.
Het is een spanningsmiddel dat vaak gebruikt wordt en niet werkt,
omdat het niet echt voor spanning zorgt.
Het doet niets meer dan extra werk opleveren voor de schrijver
die denkt dat alle verhalen een subplot moeten hebben.
Dus ik vind het een dom idee, van domme mensen,
dat goed geacteerd en geregisseerd wordt.
Gelukkig neemt het weinig tijd in beslag
en stoort het het verhaal niet.
Wat ik interessant vond aan Ash,
was dat Ash een spion van het bedrijf was. Ze hadden een robot aan boord.
Dus het is niet gewoon een spion, maar een biomechanisch persoon.
- Het is 'n modern idee. Nog steeds relevant. - Ja, heel modern.
Ja, heel modern.
Hij heeft een geweldig geheugen, dus hij heeft geen computer nodig.
Alles gaat erin en het spuit er later uit.
Dat vond ik geweldig... Dat was iets nieuws.
- Ja. - Dat vond ik een heel goed idee.
Het was logisch.
Hij zei, "Kom naar beneden. Het wordt geweldig.
Ash pakt een seksblaadje en hij steekt het in je kwek."
Ik wist niet wat hij bedoelde. Ik dacht: M'n kwek?
En gelukkig bleek het beneden om m'n mond te gaan.
Maar het was grappig. Want ik dacht niet echt:
- Dat zou Ridley nooit doen. - Precies.
- Niets kon me verbazen. - Ja, ik vond dat robots,
als ze heel ver ontwikkeld waren, af en toe die neiging moesten hebben.
Dus ik zei tegen Ash: "Wat vind je van seksuele drang?"
Hij zei, "Geweldig."
Dus ik zei, "In plaats van haar in elkaar slaan, is het interessanter
als hij het eigenlijk altijd al wilde
en hij nu de kans krijgt, maar dat lichaamsdeel mist hij."
- Heeft hij dat niet? - Daarom gebruikt hij dat tijdschrift.
Ik begreep de Freudiaanse implicaties niet.
Hopelijk zitten er geen kinderen te luisteren.
Als ze dit soort films mogen zien, mogen ze dit ook horen.
Precies.
Dit is het concept van Giler en Hill.
Het was het enige wat niet in het oorspronkelijke script van Dan en mij zat.
Ik wist dat het zou werken
omdat je na de exploderende borst iets nodig had
dat bijna even geweldig was, en dat is dit,
waar z'n hoofd eraf geslagen wordt en je niet weet dat hij een robot is.
Daardoor is de derde akte niet teleurstellend.
O, god. Jezus christus.
Dit is een geweldige wending in het verhaal,
want je denkt dat de enige vijand
dat wezen is dat rondloopt op het schip.
Maar nu heb je een groter probleem.
Nu heb je twee vijanden.
Waardoor de bemanning en het publiek nog veel meer paranoïde worden.
Dat is altijd nuttig als je op driekwart van de film zit.
En de melkdruppels waren opeens ook logisch.
Want er spoot geen bloed of vloeistof uit. Ik besloot...
Ik gebruikte geen melk, want dat zou gaan stinken.
Het was eigenlijk gewoon gekleurd water.
Maar als je alles in overweging neemt,
waaronder het budget, hebben we het goed gedaan.
Hier was de vraag weer: "Wat doen we met de binnenkant?"
En ik zei: "Pasta, glazen knikkers
en haal goedkope kaviaar voor me
en melk. Meer niet."
Ik legde het op de tafel. Ik gebruikte m'n ervaring met reclames.
Het is pasta, dunne rubber buisjes
en een goedkope soort zwarte kaviaar.
Glazen bollen erbij en je denkt:
Dat ziet er geavanceerd uit. Wat zou het zijn?
Maar het toont aan dar er niet zoveel voor nodig is.
In de oorspronkelijke scène zaten meer druifachtige dingen,
dus ik denk dat ze...
Ik sprak Ian later en hij zei dat het opnieuw opgenomen was
met meer buizen en dat soort spullen.
En de tekst was ook veranderd.
Oorspronkelijk was die anders.
Hier kwam ter sprake dat niemand met hem gecommuniceerd had.
Misschien hadden we hem een kans moeten geven. Hij was iets experimenteels...
Daardoor was hij op een bepaalde manier minder kwaadaardig.
In de eerste versie begon hij hier
over de vraag of iemand ermee gecommuniceerd had.
We stonden eromheen en luisterden naar hem.
Hij deed het op een heel ontroerende manier.
En toen riep Ridley, "Cut",
want hij had melk en druiven en kleine...
Hij vond die kleine zilveren balletjes vreselijk.
Dus we zaten met ingehouden adem naar Ian te luisteren,
die met z'n hoofd midden in een tafel zit
met druiven en weet ik veel wat nog meer aan z'n hoofd.
Hij riep "cut" omdat hij de zilveren balletjes niet goed vond.
Wat je hier ziet is de versie die Ian maanden later heeft opgenomen.
Maar ik vond z'n ideeën geweldig.
Ian gebruikte een zenuwtrek die je niet echt te zien krijgt.
Hij begon normaal, maar na verloop van tijd
begon z'n linkeroog zenuwtrekjes te vertonen, terwijl hij kapotgaat.
Nu proberen we te begrijpen...
Je hoeft niet uit te leggen dat er robots in schepen zitten.
Grote bedrijven...
Misschien zei men altijd al dat grote bedrijven
uit angst voor hun investering
in het schip en de lading en kennis
altijd een spion tussen de bemanning zetten
voor het geval dat de bemanning besluit het aan een ander te verkopen.
Daarmee hebben ze altijd bescherming tussen de bemanning zitten.
Hij is er een voorbeeld van. Dat vond ik een goed idee,
en een nieuw idee dat daarna steeds weer gebruikt wordt.
Sigourney was een openbaring voor ons,
want ze leek nooit te acteren, omdat ze zo bedachtzaam is.
Het zit allemaal achter haar ogen.
Ze worden omringd door de beste karakterspelers die er zijn
en we dachten, "Is ze wel goed? Ze acteert niet."
Maar als we de dagopnames zagen, zeiden we: "Ze is geweldig.
Hoe kan het dat ze zo goed is?" Omdat het altijd achter haar ogen zat.
Zoals Orson Welles al zei
toen hij Gary Cooper een scène zag opnemen:
"O, dat moeten we opnieuw doen."
En dan zie je de opnames en zijn ze fantastisch.
Orson Welles zei: "De camera houdt van je of niet."
Sigourney's hele succes is te danken aan het feit dat ze niet overdreven acteert.
Alien draait niet om het feit dat er een gevaarlijk ruimtemonster rondloopt.
Alien draait, volgens Walter Hill, om het feit
dat kwaadaardige bedrijven voor deze situatie hebben gezorgd.
Deze bemanning zou niet in deze situatie zitten
als het bedrijf dit organisme niet opgezocht had
en besloten had het als wapen te gebruiken
en een robot aan boord had gestopt om de bemanning te belazeren,
zodat ze in een situatie zouden komen waarin dat organisme tekeer kon gaan
en kon laten zien wat een goed wapen het zou zijn
voor het bedrijf.
Wat Walter Hill betreft, gaat de film daarover.
Maar je snapt dat ik veel moeite gedaan had
om Alien te bedenken en schrijven.
En nu stond ik tegenover een producent die ook schrijver was.
Dit was anamorf. Ik wilde breedbeeld.
Wat perspectief betreft, Iijkt breedbeeld groter.
Toen ontwikkelden ze het idee van Super 35, wat...
Het verschil met anamorf is dat je anamorfotische lenzen gebruikt,
waardoor er meer glas voor de lens zit,
waardoor de beeldkwaliteit minder scherp is.
Je hebt meer licht nodig om door het glas te gaan.
Het klinkt nadelig.
En dat was het toen ook, want we hadden problemen met scherpstellen,
omdat we bijna te weinig licht hadden.
Als er bijna te weinig licht is,
moet je diafragma helemaal open en dat is niet goed voor de lens en helderheid.
We hadden problemen met scherpstellen.
Je kunt het verlies aan scherpte bij anamorfotische lenzen gebruiken,
wat op zich karakter geeft
aan de stijl die je gebruikt bij het vertellen van het verhaal.
Dat zijn de resten van een helikopter die goud geverfd zijn.
En geverfde vliegtuigmotoren op hun kop met gouden folie erop,
zodat ze nog meer geavanceerd lijken.
Hier krijg je die mooie lichtflikkering op het glas van de anamorfotische lens.
En weer de stiltes.
We zijn vlak bij de acteur. Je kunt letterlijk meelopen met ze
als je een handcamera draagt.
Veronica stond altijd op het randje van complete doodsangst.
Ze zat altijd dicht bij een hartaanval.
Aan het eind krijgt ze echt een hartaanval.
Het is fantastisch hoeveel tijd je overal voor neemt.
Dat maakt deze film zo bijzonder.
En als het gebeurt, is het meteen voorbij.
Is Jonesy geloofwaardig? Ik dacht er toen niet over na.
Ik dacht: Waarom niet? Ze is gehecht aan de kat.
Ik heb honden en ik zou er alles voor doen.
Zou ik teruggaan voor m'n honden? Zeker weten.
De airconditioning staat aan. De kleine ventilatoren draaien.
Dus er is een luchtstroom en alles beweegt.
En dit is ook nuttig.
Hier komt een nuttig schrikmoment.
Dat was op dit moment heel nuttig.
En ook heel simpel.
Een rekwisiteur duwde het naar voren met z'n voet.
Er zit alleen iemand die het naar voren duwt.
Dat is een aanwijzing. Dat de kat naar binnen gaat, is een aanwijzing.
Mensen waren ervan overtuigd dat het wezen nu in de kat zat.
Yaphet is zo goed. Hij is zo intens.
Hij zei, "Ik heb 15 jaar gewacht op iets als dit.
Ik wist dat dit een geweldige klassieker zou worden."
Voor de opnames begonnen. Stel je voor. Wat een visie.
De eerste dag dat ik hem ontmoette, zei hij dat.
Yaphet is degene die zegt dat ik weg moet, maar ik kan niet weg
als ik tussen hem en het wezen zit. Hier komt hij.
Kijk. Hij is fascinerend op een vreemde manier.
Kijk dan. Hij kijkt naar me. Hij bekijkt me van top tot teen.
Dus ik dacht eerst dat ik ergens in een kluisje zou eindigen,
maar hij doet iets anders met me.
Bolaji, die het wezen speelde, was geweldig.
Hij was een grafisch vormgever die ze in een kroeg gevonden hadden.
Hij was 2, 10 meter. Hij was Masaï en had dus heel lange ledematen.
Dus dat pak paste hem. Maar hij liep rond op witte sportschoenen.
En Tom zei, "Die arme kerel kan niet gaan zitten."
Ze hebben een schommel voor hem gebouwd.
Want hij kon niet zitten met die staart.
Ik weet nog dat Ridley wilde...
Er is een opname van. Dan zie je z'n hoofd en de hersens.
Dat waren maden. Die wilden ze op Bolaji's hoofd stoppen
en hij zei, "Er zijn grenzen."
Dat zijn de benen van Harry Dean,
want ik draag een witte broek en cowboylaarzen.
Maar dat komt uit de scène
waarin het wezen naar beneden komt in dat pakhuis.
Ze hebben de film gemanipuleerd, zodat ze niet blauw lijken,
maar zelfs de vloer klopt niet.
Ik weet nog dat ik het met publiek bekeek
en de journalisten vroegen me, "Hoe voelde dat?"
Ik zei, "Geen idee. Vraag maar aan Harry."
Ik was zo kwaad.
Jaren later werkt het, dus het is niet zo erg. Maar ze hadden het even kunnen zeggen.
Maar deze sterfscène is nooit afgemaakt.
Ik moest wegkruipen
en daarna zou ik in het kluisje sterven van angst.
Het zou hetzelfde kluisje zijn als waar Jones in zat,
maar dat is nooit opgenomen en ik vroeg steeds wanneer we het zouden afmaken.
Want voor ik het wist, waren ze ergens anders mee bezig.
We wisten niet hoe ze stierf...
Maar er was een suggestie dat het
een soort androgyne man/vrouw was die uit zichzelf geboren kon worden,
maar ook anderen kon bezwangeren.
Zulke insecten bestaan, dus we hebben het gebaseerd
op Moeder Natuur.
Was dat een vreselijk einde?
Was het een vreselijke schending van haar lichaam? Een verkrachting?
En zou er dan een versie zijn van het Cartwright-personage?
Er zouden sowieso meer mensachtige buitenaardse wezens aan boord komen
en dat gaat ze nu vernietigen.
Dat is een van de moeilijkheden. Je gaat terug naar het genre
en moet iets bedenken wat ook uniek is. En dat is lastig.
Ik vertrouwde op Giger,
die buiten Zwitserland niet erg bekend was.
Hij had toen wel fans, maar hij was helemaal perfect.
Alle elementen kwamen op het juiste moment samen.
En iedereen die hierna een horrorfilm gemaakt heeft,
heeft het uiterlijk van het wezen overgenomen.
De enige die er niet op leek, was die in Signs.
Maar hij had wel een lang lichaam.
Eigenlijk hebben al die films...
Dit is een klassieker en ze volgen deze film.
Dit was de eerste keer dat het niet puur was.
Alle andere ruimtefilms waren zo puur en schoon.
Deze is anders. Deze is smerig en vies
en hij heeft een andere wereld laten zien.
Dus het was een heel interessant concept.
En toen ontdekte hij de dingen van Giger
met alle erotische bijklanken.
En dat voegde heel veel toe.
Dit deel zat ook niet in de film.
Veel mensen wilden weten waarom niet.
We zaten er erg mee. Erin, eruit.
Moesten we zien wat er met ze gebeurde?
En moesten we het tragische zien
dat ze haar vrienden, collega's en bemanningsleden moest verbranden?
We kozen ervoor dat niet te doen. We wilden verder.
Maar ze doet het goed.
Ze is angstig en kwetsbaar tegelijk.
Maar ze is toch sterk.
Wie anders zou erin gaan?
Ik had zeker het geluid van het alarmsysteem erin doen.
Ze weet dat de tijd dringt.
Dat paneel rechts is van Giger. Erg mooi.
We zien de metamorfose.
Ze veranderen en worden omgezet
door de alien in een soort ei.
Niemand had dit ooit gezien.
Dat is een van de moeilijkheden. Je gaat terug naar het genre
en moet iets bedenken wat ook uniek is. En dat is lastig.
Alfred Hitchcock zei altijd, "Als je iets niet ziet, is het je fantasie."
Ik zat in The Birds en daarin zat een scène met een speeltuin
en alle vogels die erop zitten.
Veel daarvan waren van karton en veel ervan waren echt.
Ik zei, "Ziet het publiek dat niet?"
Hij zei, "Nee, je ogen zien iets
en door je fantasie denk je dat ze allemaal leven."
Dat geldt ook voor dit wezen.
Je zit daar en na een tijdje ga je naar de buizen kijken
om te zien of het eruit komt
en dan komt het eruit en denk je: Verdomme, dat had ik niet gezien.
Het wordt veel enger
dan iets wat je gewoon kunt zien.
Daar zijn de andere films
de fout in gegaan en daardoor zijn ze minder interessant.
Omdat je er als kijker niet meer aan deelneemt.
Je gebruikt je eigen fantasie niet meer.
Dit was de eerste keer dat er mensen waren
met wie iedereen zich wel kon identificeren.
Ik was bezorgd omdat ik de hele tijd leek te huilen
en ze zeiden, "Nee, jij bent het publiek. Jij bent de redelijke.
We denken allemaal: Laten we hier wegwezen.
Het heeft gewerkt. Ze hebben er vier gemaakt, dus...
Het was waarschijnlijk een goede formule voor een film.
Het punt van een film als deze is:
Je ziet een voortdurende doodsangst,
want als de acteur het niet kan overbrengen, voelt het publiek het niet.
Uiteindelijk is het beest zelf niet eng meer.
Daarom komt het zo min mogelijk in beeld.
- Hoe minder je ziet, hoe beter. - Zeker.
Er zijn veel dingen...
Ik weet nog dat ik de uiteindelijke mix bekeek
en dacht: Jeetje, er zitten 17 minuten aan het eind van de film
waarin Sigourney niets zegt, maar alleen fysieke dingen doet.
Ze rent doodsbang rond.
- Toch? - Dat kan ik het beste.
Nee, maar dat is toch moeilijk?
Ik vond dat gedeelte heerlijk.
Ik was dol op het personage en het feit dat ik het met beelden kon doen,
want dat onderstreepte haar eenzaamheid en isolatie.
Ze kon misschien met haar kat praten,
maar dat vond ik mooi. Ze kon niet eens praten met anderen.
- Dat maakte haar kwetsbaar, vond ik. - Ja, maar het is moeilijk.
Als je het als buitenstaander ziet...
Want dat is mijn taak: observeren.
Ik had heel veel bewondering voor wat je deed
gedurende dat hele proces,
want dat gedeelte van de film kan snel tweedimensionaal worden.
En op een bepaalde manier voegde je twee dimensies toe,
dus we hadden vier dimensies. Dat vond ik altijd geweldig.
Het licht is hier ook heel mooi,
want we gebruiken hier een stroboscoop.
Ik zou er graag stille beelden van willen zien.
Er ging een lamp bij me branden, toen ik besefte
dat je het het publiek niet uit hoeft te leggen.
Ik besefte dat als het moeilijk te vertellen was,
je het niet moet vertellen.
Het enige wat het publiek te horen moet krijgen,
wat betreft uitleg,
waren dingen die makkelijk waren voor de personages om over te praten.
En als het niet makkelijk voor ze was om erover te praten,
dan hoort het er niet in te zitten.
En dat principe heb ik sindsdien altijd gebruikt.
Niet alleen in dialogen, maar in het algemeen.
Iedere keer dat ik iets uitleg in een script
en het gedwongen of onnatuurlijk lijkt, hou ik op en bedenk ik:
Dat komt omdat het niet verteld moet worden.
Als het in het verhaal thuishoort, zou het vanzelf naar boven komen.
Als dat niet gebeurt, hoort het er niet in
en klinkt het alleen maar slecht.
Het maakt niet uit wat ze daar deden. Dat maakt niemand wat uit.
Het deed er voor ons, de filmmakers, toe. Ik vond het als schrijver belangrijk
dat het een geloofwaardige wereld was,
zodat je ze kon zien als echte mensen in een echte situatie met een echt verleden.
De film zou voorbij moeten zijn zodra ze naar binnen gaat.
Je vertrekt en dat was het.
Je kunt de film hier natuurlijk niet laten eindigen.
Zelfs niet met een grote explosie achter haar.
En de explosies van toen zijn minder indrukwekkend als vandaag.
Maar tegenwoordig zou het een computeranimatie zijn. Dit is echt.
Binnen in de studio, op de set
die bestaat uit brandhout.
Dit is allemaal ontworpen als het eind van de film.
Er gaat straks een bom van 1 megaton af.
En dit is grafisch interessant, hè?
Het is gewoon een kaart. Er gebeurt niets.
Je hoort het geluid en wisselt af tussen drie kaarten.
Ik vind dat je er twee of drie moet hebben.
Dat wiebelen gaat me nu goed af.
Er had nog niemand met camera's gewiebeld.
Nu wiebelt er echt iets met de camera.
Ik heb m'n twijfels over die rode bal.
En de filmmuziek.
Dit zou het eind van de film zijn.
Dat was het. Hier zou ze afscheid nemen.
En ik zei, "Nee, dat kun je niet maken. Daar mag het niet eindigen."
We hebben het voor 8,6 gemaakt. Dat was zelfs toen best goedkoop.
- Dat wist ik niet. Ik dacht voor 14. - 8,6.
Ja. Dus aan het eind zei ik:
"Ik wil X uitgeven voor een vierde akte."
"Hoeveel kost het?" Ik zei, "Het duurt vier dagen."
"Vier dagen?"
Ik zei, "Jullie weten nog niet wat ik wil doen.
Laat het me eerst even uitleggen."
"Dan zeg je, 'Kun je dat in vier dagen', in plaats van 'Vier dagen?"'
Ik zei, "We eindigen de film niet in die shuttle.
Er is een vierde akte."
Ze zeiden: "Hoezo?
De film is afgelopen als ze in de shuttle springt. Ze vertrekt."
Ik zei, "Nee, de vierde akte kan de toekomst van films veranderen."
Want tot op dat moment, kun je wel zeggen...
Er is vast een kleine onafhankelijke film
die het tegendeel bewijst,
maar tegenwoordig kennen we het idee van "het einde",
daarna "het einde" en dan nog een "einde".
- En daarna volgt het einde. - Ja.
Ik wilde de deksel erop doen en er opeens weer af halen.
Dus wanneer Ripley die shuttle in gaat,
zie je dat de film niet afgelopen is.
Als je in de stoel zit en de camera omhoog gaat
en Jerry Goldsmith een geweldige draai maakt.
Daar begint de schroef te draaien.
Je voelt dat het hele publiek...
Bij de eerste vertoning, voelde je dat ze heel gespannen waren.
Je voelde die schroef draaien in het deksel en merkte dat mensen dachten:
O, nee. Laat me eruit.
- En dat is geweldig. - Ja.
Dat vond ik ook geweldig. Ik heb veel gedanst
en heel veel van deze films is fysiek en zintuiglijk.
Je zit er middenin, in de geur van de rook.
- Het was zo beangstigend. - Ja.
En de muziek die je koos was prachtig. Welke muziek was dat?
We gebruikten Tomita, want ik weet nog dat we dit aan de telefoon bespraken.
Ik dacht: Wat ik nu ook doe, ze is alleen.
Ik had tijdens de bewerking met Tomita gewerkt
aan tijdelijke muziek.
En hij had "Planets" gemaakt. En een ervan was "God of War is Mars."
Klopt. Daar hebben we veel van gebruikt in Alien 3.
En ik zei... Ik durfde het niet goed voor te stellen.
Ik stond versteld toen je zei: "Zeker. Zoiets zou geweldig zijn."
Ik zei, "Ik kan een paar speakers Iangs de set zetten
en ik heb een mooi muziekstuk dat je nuttig zou kunnen vinden.
Want het klinkt niet alleen als motoren, het is ook heel dreigend en onheilspellend."
Je zei, "Klinkt prima. Laat maar horen."
En dat gebruikten we.
De geluidsmensen vonden het vreselijk, want alles moest opnieuw opgenomen worden.
- O ja. - Maar daar gaf ik toen niets om.
- Nee. - Ik zei, "Nee."
- Er waren toch niet veel dialogen. - Nee.
Ik weet nog dat ik je vroeg niet te vertellen wat er zou gebeuren,
- zodat ik echt verrast zou worden. - Ja, precies.
En ik vond altijd dat de reden...
Wat betreft casting was Bolaji Badejo...
Z'n arm was even lang als mijn been.
Hij leek toch al buitenaards,
maar als hij dat pak aantrok, was het echt prachtig
en natuurlijk ook doodeng.
Dat ene gebaar was genoeg. Dat was zo eng.
We wilden hem altijd intelligent maken.
We wilden een soort seksscène.
En wie is de leidinggevende in Londen?
- Peter... - Ja, Peter Beale.
Peter Beale kwam naar de set en keek heel streng.
Hij keek op z'n horloge en zei tegen je:
"Je krijgt nog twee dagen om het af te maken."
En dat andere gedeelte...
We wilden dat het wezen haar zou komen bekijken door het glas
en dat hij geïntrigeerd zou worden door haar zachte roze lichaam.
We wilden dat hij zo intelligent zou zijn en dat het hem zou opwinden.
Precies. Op een bepaald moment wilden we...
Een soort "Belle en het Beest".
Precies.
Er wordt gepraat over een vijfde, wat ik nooit verwacht had.
En het leek me
moeilijk om een vijfde verhaal te verzinnen dat vernieuwend is,
maar ik wil al lang terug naar de ruimte.
Avonturen in de ruimte zijn nu goed,
omdat het op aarde zo slecht gaat.
Dus we hebben het erover gehad, maar alleen in het algemeen.
Ja, het is lastig. Zeker aangezien 4 zo'n succes was.
Als je de deksel erop doet, moet het het eind van het eerste hoofdstuk zijn.
Maar niemand is teruggegaan naar de vraag, "Wat was het?"
- Niemand zei... - Waar komt het vandaan?
Wie is de ruimtereiziger? Hij was niet buitenaards."
- Ja. - "Wat was dat slagschip?
Is het een slagschip of een vliegdekschip?
Is het een biomechanisch oorlogsschip in plaats van een vliegdekschip?
Waarom is het geland? Was het een ongeluk?
Of had het problemen met de motoren?"
Als ze motoren hebben. Alles heeft een motor.
- Of heeft hij de noodoproep ontvangen? - Precies.
- En hoe lang geleden? - Ja.
Want die eieren lagen er.
Sigourney zei, "Ik wil iets zingen om me af te leiden."
En ze kwam met "You Are My Lucky Star".
Ik vond het een geweldig idee.
En de bazen in de studio zeiden:
"Weten jullie wel hoe duur 'You Are My Lucky Star' is?"
Maar zo ging het.
Ik vond het een mooi idee om haar te laten zingen
als een manier om niet compleet door te draaien.
Stel je voor dat dit echt zou zijn.
Ik vond het een goed idee, dus we deden het.
Ja, er hebben veel getalenteerde mensen aan gewerkt.
Sigourney was geweldig.
Dat is meestal de rol van een man, en dat ze het zo sterk neerzet,
vind ik heel indrukwekkend.
Een mooie opsteker voor alle vrouwen.
Voor de vrouwenbeweging.
Hier krijg je het wezen weer goed te zien.
Tot nu toe hebben we kleine stukjes van hem gezien.
Hij lijkt op een man in een pak, maar dat is ook logisch.
Het moet een mensachtige versie van een buitenaards wezen zijn.
Dit is het meest kwetsbare moment voor het uiterlijk van het wezen.
Daar hangt de helft van het schip ondersteboven.
Dat is een stuntman die Roy Scammell heet.
Ze zeiden, "Maar hoe ga je de motoren doen?"
En ik zei, "Water."
Ze vroegen, "Hoe bedoel je?" Ik zei, "Maak een ring van water.
Dan lijkt het straks op een plasmamotor."
Ze vroegen wat een plasmamotor was en ik zei dat ik geen idee had.
Maar wat mij betreft, Iijkt het gewoon op een plasmamotor.
Dat is gewoon water met een boog erboven. Op een veilige afstand.
Dus als het water eruit spuit,
gaan de lampen aan en lijkt het op een straalmotor.
We wilden zo lang mogelijk genieten van de ondergang van het wezen.
Als je haar het wezen met de motoren zou laten wegschieten,
zou het klaar geweest zijn.
Dat zou geen voldoening voor haar opleveren.
Dus je laat hem worstelen om te blijven, maar als hij gaat,
gaat hij keer op keer.
Het had ook best drie of vier keer kunnen gebeuren.
Je wilde gewoon dat dat wezen voor altijd weg zou gaan.
Dat hoop je tenminste.
Ik zal over een week of zes bij de grens zijn.
Ik vind die referenties aan "grens" en " week of zes" mooi.
Je weet niet wat de afstand is,
of hoe lang een " week of zes " is.
Hoe lang gaat ze slapen?
Maar ze komt hoe dan ook terecht in een hyperslaap,
samen met Jonesy.
Zou je terug willen gaan naar waar ze vandaan kwamen?
O, dat moet wel.
Die vraag heb ik mezelf altijd gesteld.
Wat voor samenleving zouden ze hebben?
Uit wat voor wereld komen ze? Waarom zijn ze weggegaan?
Waarom hebben ze die wezens weggestuurd?
Het is volkomen onlogisch dat we alleen zouden zijn in het universum.
- Dat denk ik ook. - Het is helemaal niet logisch.
Het zou zo teleurstellend en belachelijk zijn.
- Is dat alles? - Ja, dat kan niet.
Als je in de oerknal gelooft... De weg van dat naar waar we nu zijn,
Iigt bezaaid met miljarden gebeurtenissen die precies goed moeten gaan.
Dus dat je hier nu zit, is haast onmogelijk.
Dus een wetenschapper zegt: Het is God
of een superieur wezen waaraan we te danken hebben dat we bestaan.
Dat doen wetenschap en religie.
Het lijkt me geweldig om terug te gaan.
Want het wordt me zo vaak gevraagd. "Waar komt dat wezen vandaan?"
Mensen willen dat instinctief weten.
Het is een enorme cultfilm geworden.
Voor liefhebbers van sciencefiction is het een ontzettend belangrijke film.
En ik zit toevallig in een van de grote scènes.
Dus ze komen altijd met een foto van de geboorte.
Ik moet altijd met een pijltje duidelijk maken wie ik ben.
Het speelde ook mee dat Ians personage...
Hij vroeg ons of we geprobeerd hadden ermee te communiceren.
En dat had niemand gedaan. We namen aan dat het een groot, lelijk ding was.
Niemand had geprobeerd ermee te communiceren.
- Met het monster? - Ja.
Wat wilde je er dan tegen zeggen?
Het is net als "Belle en het Beest".
Dat is het probleem. Het voelde zich genegeerd en werd kwaad.
Het wilde gewoon een knuffel.
Het leek me niet een wezen dat goed uit z'n woorden zou komen in het Engels.
Waar heb je het over? Ermee communiceren?
Nee, dat is wat hij zegt. "Heeft iemand geprobeerd ermee te communiceren?"
- Zegt Ian dat? - Ja, als hij een robot is.
Niemand probeert ermee...
Ja, ik vind Ian vreselijk in deze film.
Niemand heeft geprobeerd ermee te communiceren.
Ze namen aan dat het iets slechts was.
Wie weet? Misschien wilde het ons geen pijn doen,
maar heeft niemand hem een kans gegeven.
Nee, het wilde ons pijn doen.
We hadden het gewoon moeten knuffelen.
Een wezen met zoutzuur in z'n aderen wil ons pijn doen.
- Wil het ons dan pijn doen? - Ja.
Maar dat speelde een rol.
Dat was het dan, of niet?
Mag ik nu naar huis?
[DUTCH - COMMENTARY]